Yazarlar: Eğitimde Toplumsal Cinsiyet Eşitliği Topluluğu Üyeleri

İnsan bir şeye ihtiyacı olduğu anda ilk önce ailesine koşarmış. Bazen maddi destek, bazen sevildiğini hissetmek, bazen de sadece yalnız olmadığımızı hissetmek için ailemize sığınırız, en yakınımızda olan ve bize güven veren ailelerimize. Peki ya ailemin, yakınlarımın hepsi benimle aynı durumda, belki de daha da kötü durumdaysa? Memleketim yıkılmış, çocukluğum yok olmuş, bütün yakınlarım yıkık bir şehirde kalmışsa?

Depremin olduğu ilk günden beri içime oturan acı nedeniyle donup katılaşmış buzdan bir su birikintisi gibi hissediyorum kendimi. Tekrar eriyip sıvılaşmam için güneşe ihtiyacım var. Güneş gökyüzünü kaplayan bulutların arkasında küskün, belki de kırgın göstermiyor kendini. Oysa birkaç kar fotoğrafına eşlik eden şiir, belki bir şarkı paylaşıp hayatın günlük rutinine tekrar geri dönecektik.

İlk işi öğretmenlik olan Yargıç Frank Caprio, işinde ehil öğretmenlerin eğitim dışındaki alanlarda başarılı olduğunu gösteren örneklerden biri olarak dikkat çekiyor.

Ülkemizde öğretmen olmak, anne olmak gibi, el yordamıyla şekilleniyor. Bu yazıda 26 yıllık bir matematik öğretmeni olarak nasıl bu tespite ulaştığımı sizlerle paylaşmaya çalışacağım.

Zengin öğrenme ortamları denilince yoğun teknoloji kullanımı, her şeyi “eğlenceli” oyunlar haline getirmek, kartonlara boğulmuş sınıflar geliyordu aklıma. Derslerimde oyunlara yer vererek “eğlenceli ve öğretici” bir matematik dersi yaptığımı sanıyordum. Evet, matematik dersinde su dolu balonlar patlatmak, birbirini kovalamak, kahkahalar atmak, bahçeye çıkmak şüphesiz eğlenceliydi. Fakat öğrenme-öğretme süreçlerini kapsamayan, yani özünde istenilen bilgi ve beceriyi kazandırma amacına hizmet etmeyen, bu oyunlar kesinlikle öğretici değildi.

“Bırakın da tabiat size dadılık etsin.”
William Wordworth

27 yıllık bir sınıf öğretmeni olarak matematik öğretiminde bir şeylerin yolunda gitmediğini fark ettiğim son beş yıldır, kendime sorduğum; “Bu konuda ne yapabilirim?” sorusu aklımın bir köşesine yerleşmiş bulunuyor.